Sevgi bir ihtiyaçtır, yaşam kaynağımızın temelidir. Ben bizim için yaratılan her şeyi ve insanları çok seviyorum.



Sevginin kaynağı, tebessümdür, güler yüzdür, konuşmaktır, anlamaktır, olumlu davranıştır, ikramdır ve fedakarlıktır. Bunların her biri verilir. Başkasından beklenmez. Bizim çoğumuz hep başkasından beklenti içersinde oluruz. Bu da bizi yanıltır, hayal kırıklığına uğratır. Başkasına yaptığımız iyilikten karşılık bekleriz. Halbuki iyilik karşılık beklenmeden yapılmalıdır.



Geçmişin anılarından, acılarından, sevinçlerinden, özlemlerinden kopmak unutmak imkânsızdır. Geceler kulağına fısıldar yada ağlarken gözündeki yaş olur bazen de. Bir mıknatıs gibi çeker seni o çocukken üstünde oynadığın toprak ve o yüzdüğün dereler.



Bazı şeylerin değerini kaybettikten sonra daha iyi anlarız. Ana babalarımızın değerini öldükten sonra, özlemlerimizi, başka illerde gurbette yaşayanların anladığı gibi, çocukluğumuzun ve gençliğimizin önemini ve güzelliğini daha sonraları anladığımız gibi, yakınlarımız, dostlarımız ve komşularımızla geçirdiğimiz o güzel günlerin ne denli değerli olduğu gibi, örnek aldığımız insanları kaybedince, kendimizi eksik hissettiğimizin farkına sonradan vardığımız gibi.



Doğduğumuz ve yaşadığımız yeri değerli kılan bizim insanlarımızdır. Ben, o insanlarla, işte oraları, o yerleri seviyorum.



Benim ve sizin de eksikliğini hissettiğiniz insanlardan ölenlere Allah'tan rahmet sağlara da sağlık ve selamet dileğimle.



Hoşça kalın.