Öle bir hayatta yaşıyoruz ki ömür dediğin şey anlamdığı ve nasıl olduğunu bilmediğimiz şu yaz olayını kor gibi sıcak güneşin altında yanarken geçen zamandan habersiz bir sonbahar geliverir.Yaprak, çiçek ve kuş dağılır mevsim boyunca yavaş yvaş yza veda başlar ve o sesiz ve matemiyle solgun ama bir o kadar insana hevs veren sonbahar gelir.Günler hazinleşir,geceler uhleşiverir. Yaprak nasıl düşerse akıp kaybolan suya, ruh da öyle yollanır uyanılmaz bir uykuya. Farketmez toprak ana ölüm maceralarımızı..