seninki de tam bir çile hayatı olmuş en azından herşeyden sonra kendi ayakların üzerinde durabilmen güzel

ayaklarımın üzerindeyim ruhum agır yaralı.

sen hala bu adamla evli misin?

yeşilçam filmi gibi olmuş

evliyim peşimi bırakmıyor,dost gibi arkadaş gibi ayrılmayı denedim olmuyor olmuyor..

seni böyle bir hayata iten adamla hala evlisin ve DOSTÇA ayrılmaya mı çalışıyorsun? kusura bakma ama böyle hayata böyle hayat

bence ilk olarak kocanı boşa yoksa hayatın hep böyle devam eder. seni bu yollara sürükleyeni silmedikçe bu hayattan da kurtulamazsın

acıyorum allahtan korkuyorum gidecek yeri yok birde çocugum var ona veremem oda onsuz yapamaz..annemse aman bu ne der o neder komşu ne der amcan ne der,oysaki benim cehennemimi biliyor yandıgımıda,,tek çarem çekip gitmek gidemiyorumda kalsam olmuyor..hangi yol hayırlı bulamıyorum.

bu vakitten sonra kim ne der diye düşünüyorsan işin zor. birşeyleri göze alacaksın ki adam gibi bir hayat yaşayasın

çocuğunu al herşeyden uzaklaş düzenl bir hayat kur kendine bir süre çile çekersin ama sonunda huzurlu bir hayata kavuşursun

ohaa yaa böyle bir adamla hala evli kalmışsın yuhh diyorum hayata bak

:((((((

Uzuldum Allah sanna yardim etsin

cxvbnmöç. ç sevmedik birbirimizi, hep didiştik. Ben ondan aşk bekledim, o ise, neden söylemeden sadece gülücükler verdi. Yalan gülüşler! Evet çok eğlenceli bir hayatım vardı. Zenginlik, dostluklar, aşklar, mutluluklar… Ama yalanı tanımak geç oldu benim için. Pahalı hediyeler, ihtişamlı kutlamalar, “seni seviyorum”’lar, duygusuz bakışlar... Kendimi zeki sandığım zamanlarım, her şeyin mükemmel olduğunu düşündüğüm bir hayatım oldu benim. Dolu dolu yaşadığım yıllar. Ama aptal olduğumu geç anladım ben. Meğer hayat bana bir şeyleri öğretme çabasındaymış. İşte bu yüzden hep soğuk oldum ondan sonra ona karşı. Neden diye sorduğumda da cevap alamadım. Sustu sadece! Neden bana her şeyin yalan olduğunu söylemek yerine böyle dolaylı yoldan öğrettiğini sordum defalarca. Artık fazla gülmüyorum, aşklarım yok, dostlarım yok, çünkü küstüm ben hepsine, hayat ile kavgamdan sonra oluşan sinir ile hepsini çıkarttım bir kalemde. Artık, dostta, aşkta, mutlulukta kendim! Her zaman kendimle konuşur, gezerim İstanbul’da. İnat değil mi küstüm artık herkese, her şeye. İşte böyle zamanlarda yanımda sadece yalnızlık oldu. Sımsıkı sardı beni, elimden tutan bir tek o oldu. Yine yağmurlu bir İstanbul gününde dertlerimi paylaştım yalnızlıkla. Ortaköy’ün sessizliğinde arabamda otururken, bir çocuk gördüm, yağmura rağmen dimdik ayakta durmuş boğazı sessizce seyreden. Bir acıma duygusu ile küslüğü ortadan kaldırdım. Şemsiyemi alıp yanına gidip şemsiyemi uzattım ve “hasta olacaksın” dedim. Teşekkür etti ve ufak bir gülümseme ile reddetti. “Ben yağmuru seviyorum, o bana zarar vermez!” Asıl kötülüğün sevdiklerimizden geldiği bilmeyen saf bir çocuk diye düşündüm tıpkı gençliğimdeki ben gibi. Ama yanıldığımı anlamak pek zaman almadı bu sefer. Nasıl ben yalnızlığı dost olarak seçtiysem, o da yağmuru dostu olarak kabul etmiş bir genç. O gün anladım ki önemli olan yağmuru sevdiğini söylemek değil, yağmur yağdığında şemsiyeyi açmayarak ona bu sevgiyi göstermekmiş ve anladım ki o gün kalbi bir çocuk aklı yaşlı bir genç arkadaşım oldu. ş yoksa biz dagılıcaz..senden ne ev nede araba istiyorum sadece kiranı elektrigini suyunu öde..hiç bişiyde gözüm yoktu..sonra silivriye taşındık,hergün evde kavgalar şiddetli geçimsizlik yoksulluk,bakkala kiraya borç icralar kredi kartlarından,eski sevgilimi aradım ne olur bana iş bul diye oda görüşelim dedi..görüştük biraz maddi yardımda bulundu..ilişkiye girdim onunla aglaya aglaya,verdigi parayla evime erzak süt bide elektrigi ödedim..başka adamlarlada para karşılıgı yattım önüme gelenle,,içkiye vurdum kendimi otellerde eylenmeye para için borçlarım için 3 kuruşluk adamların kahrını lafını çektim..senin gibi güzel kadının kocası neden bakmaz..aşşalık gibi görüyordum kocamı..ayrılmak istedikçe olmaz çocugmuz var diyordu..kendimden hayattan nefret ediyordum 30 milyara yakın borç ödemişimdim faizleriyle birlikte..şuan beni seven birisi var hayatımda kendisi özürlü ama elinden gelen yardımı yapıyor,,kimseyle birlikte olma namuslu ol demesi bile yeter bana...şuan kocamı sevmiyorum bitti kalbimde ruhumda herşeyimde gel severek evlendik dost gibi ayrılalım diyorum yanaşmıyor..düştügümde ne amcam ne dayım nede hiç kimse bana sahip çıkmadı paran yoksa dünyanın en rezil insanı sensin bunu anladım dibe vurmuştum..birini sevdim gece aleminde discoda tanıştık canımı istese verirdim tutunacak dal sandım çıkmazdaydım çünkü,,oysaki o hergece degişik kadınlarla düşüp kalkan bir adamdı..beni anlamadı hala seviyorum ama hak etmiyor sevgimi.şuan şükür iyi durumdayım ama psikolojim bozuk kimseye güvenim yok..kimseyi sevmiyorum başta kocamı bana mrb bile diyemeyen insanların eline düşürdü beni..sırf kira bakkal borcu elektrik borcu su borcu cocuguma süt parası için,boşanmam gerek nasıl ve ne şekilde ailem üzülüyor ama benim ne yaşadıgımı bilmiyorlar..çocugumu ona versem ben dayanamam bende kalsa o kahrolur,çocuguna cok düşkün..şuan çalışıyor,çalışıyor ama ben benden gittim..şerefim namusum benseki namazında niyazinda bi kızdım kuranı kerim elimden düşmezdi,halsiy Y

Neler yaşadığını bilmiyorum Allah yardımcın olsun. Ama namusunla para kazanmak yerine başka yolları denemeliydin.Bizim gibi yoksul insanların namusu ve onurundan başka neyi varki zaten...