Anlatamıyorum herkese, her şeyi... Yani anlatıyorum da, anlattıklarım yaşadıklarım sadece. Oysa duygularım var benim, karmşıklığıyla başımı döndüren. Ve hayallerim var gerçekleşmesini istediğim ve bir o kadar korktuğum gerçekleşmesinden. Çevremde bir sürü insan, ne olup bittiğini merak eden. Olan biteni öğrenince çekip giden. Oysa önemli olan; olan şeylerin, neden olduğu.

Boşandım ben, daha geçen hafta. "Oh be!" dedim, beş seneden sonra. Kızım daha dört yaşında.

Ben aşka aşıktım eskiden. Çok çabuk aşık olurdum. Aşık olmak isterdim olurdum yani. Ama karşılık alırsam, bir süre havalara uçururdum ve ben de uçardım onun mutluluğuyla, tabi sonra sert bir şekilde düşerdik de yere ama o havada kaldığımız zamanlar sayesinde, o kişilerle arkadaşlığım devam ederdi.

Benim dostlarım hep erkek oldu. Daha rahat konuştum hep erkeklerle. Kızların bir çok hareketini anlayamamışımdır hiç ve erkeklere çok hak veririm bir çok konuda.

Neyse işte! Benim bir dostum var; yıllarca her görüşmemizde o beni dinledi. Konuşmayı, anlatmayı çok seven biri değil diye düşündüm hep ve hiç sormadım sen neden anlatmıyorsun diye. Sonra ikimiz de evlendik. Aradan iki sene geçti ve bir gün beni aradı, "Buluşalım mı?" dedi. "Olur" dedim. Eşim bana güvendiği için kızmazdı böyle buluşmalarıma. Buluştuk Bostanlı'da. Eşinden boşanmak istediğini anlattı. Eşi de istiyormuş. Sonra ayrıntıları dinledim. Bana mantıklı gelenleri söyledim, açıklamalarını yaptım. Ona da mantıklı geldi. Sonuç itibariyle boşandılar. Ben zaten onun boşanmasından çok daha önceden beri boşanalım diyordum eşime. Boşanmak istemiyordu eşim. Dostumla bir buluşmamızda beni çok arzuladığını gördüm. Deli gibi istiyordu beni. Sarıldı, boynumdan öptü. Sarıldım, boynundan öptüm. Ama ben bırakmadım. On beş dakika boyunca sarıldık. Ve başka hiçbir şeye yeltenmedi. Hareket etmedi. Sadece sarıldı bana. Hem de on beş dakika boyunca... Bu benim için öyle kıymetli, öyle değerliydi ki... Bana değer verdiğini hissettim. Saygı duyduğunu...

Bugün 7 ay sonra ilk kez buluştuk yine Bostanlı'da. Sohbet ettik bol bol. Evlilikten, evliliğin nasıl olması gerektiğinden, evlenince nasıl harcamaların daha mantıklı olduğundan, eski eşlerimizden, onun aradaki kaçamaklarından, seksten, dostluğumuzdan konuştuk. Oysa ben içimden ona hep "Benimle evlenir misin?" dedim. Cinsel olarak çekici bulmuyorum, aşık değilim ve zaten ben aşık olduğum yada seksi bulduğum biriyle evlenmem artık. Böyle saatlerce sohbet edebileceğim, beni çok iyi tanıyan, benim çok iyi tanıdığım, maddi durumu benim altımda olmayan, beni anlayan, bana saygı gösteren biriyle evlenmek isterim. Ve yazdığım cümleyi aynen söyledim ona. Sonra bir ara, insan her ne kadar dostu da olsa her şeyi söyleyemiyor dedim kendi kendime. Ne acı! Söylesem kaybetmezdim hiçbir şey. Ama ne bileyim, ilk defa karşımdakinden bekledim belki de.