daraldığın bir anında hüzün seni mahkum alır.. elinde olmadan kara sulara gömülürsün.. işte o an ihtiyaç olan bir ses fısıltı seni oradan alır öylesine.. götürür kısacık bir huzura. paylaşırsın yada paylaşmazsın ancak bir tebessümle kalırsın geride.. her zaman ihtiyaç duyulmaz mı en drinden gelen bir fısıltıya.. bir dert ortağına. işte o zaman sadece fırsat vermeli zamana..