Ergenlik sorunları.. Hemen her kardeşin arasında olan şeyler dışardan bakıldığında.. Birbirinin eşyasını kullanma, tartışma vs.

Ben biraz fazla hassastım sanırım, bide böyle durumlarda kardeşler arasına aile girince kötü oluyomuş..

Çocuk yetiştirmek, onun gelecekteki kimliği, ruh sağlığı umrunda olmuyo kimisinin, yaklaşmaya-konuşmaya çalışmıyo. Ama beni asıl kıran, aslında konuşabiliyorken konuşulmaması. Ben belki yaklaştırmıyodum ama bu anne-baba için bahane olabilir mi?

Öyle kilitlemişim ki kendimi evlenmeden önceki hayatımı, 1 gün öncesini hatırlamıyorum hatırlamak istemiyorum, sıkılıyorum, çıldırma noktasında yaşıyorum. Eve girmezdim doğru düzgün, ne yaşadığımın önemi yoktu. Mutluluğu dışarda aradım çoğu genç gibi.. Neyse ki doğru bi insanla evlendim. Fakat evlendikten sonra ki hayatım hayal ettiğim gibi olmadı. ilk 1 ay derslerden başımı kaldırmadım sonra zor bi hamilelik daha sonra yerinde durmayan bi çocuk. Kızımı tabiki çok seviyorum ama hazır olmadığın bi zamanda çocuk bakmak ne demek anca yaşayan bilir. Maddiyatımızda pek iyi değil. "kadın" olmayı öğrenebilsem evimi çekip çevirebilsem belki bu durumda olmazdım ama "yapamıyorum" kelimesini kafamdan atamıyorum bi türlü..

Kabusum olan evde yaşamak zorundayım. can çıkar huy çıkmaz. Sana kötülük yapan birine asla bi daha güvenme. Bencil ol yoksa yutarlar seni. Hayat herkese farklı şeyler öğretiyo. Ben bunları öğrendim